De lange weg naar Sabongari

By 11th November 2016Mijn belevingen

Al heel lang koester ik het idee om iets te gaan doen rond ontwikkelingssamenwerking, dan nog het liefst in afrika. Ondertussen zijn er maanden van plannen en voorbereidingen voorbij gevlogen. En dan plots kwam mijn vertrekdatum voor Kameroen wel heel snel dichtbij.

Ik was er lange tijd heel rustig onder gebleven, maar de laatste paar dagen begon de stress toch toe te nemen. Ben ik wel voldoende voorbereid om dit project tot een goed einde te brengen? Aangezien het meeste van het projectgeld pas in januari beschikbaar zal zijn, had ik mijn reis dan niet beter nog wat uitgesteld? Er moest last-minute ook nog zo veel gebeuren: een blog en website opzetten, de financiële kant bekijken, nog wat info inwinnen over het onderwerp van het project, afscheid nemen van de meme’s en pepe, mijn rugzak inpakken,…

Dat laatste is me trouwens best goed gelukt, al zeg ik het zelf. Beslissen wat mee te nemen als je 4 maanden in West-Afrika zit, is niet eenvoudig, maar alles is uiteindelijk toch vlot in één trekrugzak geraakt. Mijn volledige bezit voor de komende maanden kan je op de foto zien. Daarnaast had ik ook nog een volle valies mee vol kleren en bloeddrukmeters voor de zusters die ik in Buea zou ontmoeten, dus uiteindelijk vertrok ik toch behoorlijk afgeladen.

img_0999

Maandag 7 november vertrok ik uiteindelijk samen met mama, papa en Marijke in de vroege ochtend richting de luchthaven. Daar aangekomen stootte ik al meteen op het eerste probleem: de vlucht was overboekt en ik stond op standby. Als er geen vrijwilligers werden gevonden om een andere vlucht te nemen, zou ik zelf een latere vlucht via Istanbul moeten nemen om dan aan te komen in Douala rond 2 uur ’s nachts in plaats van om 17h30. Daardoor zouden de zusters heel lang moeten wachten op de luchthaven en zouden we ’s nachts moeten rijden, wat in Kameroen niet aan te raden is. Uiteindelijk kon ik dan toch mee met de oorspronkelijke rechtstreekse vlucht. Weer een zorg minder.

Het vliegtuig landde met ongeveer 40 minuten vertraging en nog een uurtje later ontmoette ik zuster Caroline eindelijk in de luchthaven.

Mijn reiscompanen waren naast zuster Caroline ook nog zuster Rosette, een medewerking van de school in sabongari, een student die naar Kumba moest en onze chauffeur. We bleven de eerste nacht bij zusters in Douala slapen omdat het ondertussen te donker was om nog te rijden en daarmee begon een reeks van heel veel ontmoetingen met alle zusters, priesters en bischoppen die we op onze weg tegenkwamen.

De tweede dag stonden we na een heel kort nachtje heel vroeg op om rond 4h30 al terug op weg te zijn en het verkeer in Douala voor te blijven. Van Douala reisden we via Buea verder naar Kumba. Zowel in Buea als in Kumba zijn we opnieuw de zusters gaan begroeten en in Kumba bleven we uiteindelijk uren plakken om nog wat zaken te regelen. In mijn ogen lijkt al het regelen compleet ongestructureerd en onvoorbereid, maar na veel heen en weer rijden en talloze telefoontjes bereikten we uiteindelijk toch waarvoor we gekomen waren.

img_1012

Uiteindelijk gingen we die avond nog verder tot Bamenda via een ongelofelijk slechte weg met hele diepe putten. Vaak gingen we slechts stapvoets vooruit en dat het om 18h al donker is, maakt het er niet gemakkelijker op. In Bamende bleef ik samen met zuster Rosette in het Blue Pearl hotel slapen. Een heel mooi hotel met werkende douche en zelf warm water, maar het kosste ons wel bijna €40 voor een enkele kamer en maaltijd. Niet iets om heel vaak te doen dus.

Op woensdag zouden we ’s ochtends doorreizen naar Sabongari. Afrikaanse tijd welteverstaan, want na nog maar eens een ontmoeting met iemand die aan het project gelinkt is, gingen we nog naar de markt in Bamenda, een echte belevenis en dan was het niet eens zo druk als op marktdag. Ondertussen was het 14h en hadden we die dag nog niets gegeten. Dan maar naar een nabije priester, opnieuw een bezoekje brengen en daar ook iets eten. Al snel was het 16h en zo was het plan om door te reizen tot Sabongari ook meteen van de kaart geveegd. We zouden stoppen bij de zusters in Kumbo en daar overnachten om dan de volgende ochtend een kerkviering bij te wonen en dan door te reizen.

Hier zat ook nog een ander meisje, een student van KULeuven die ik tijdens de levendige, maar erg lange kerkviering ontmoette. Het was leuk om al eens een blank gezicht te zien en zo kon ik het ook eens hebben over een kwestie die me toch wat moeilijk valt. De mensen hier zijn erg religieus en doordat ik constant bij zusters ben, valt dat nog meer op. Ik had gedacht dat dit geen probleem zou vormen, maar nu merk ik dat ik niet altijd goed weet hoe ik me moet opstellen tegenover hen. God wordt hier bij alles betrokken en zaken zoals abortie, euthanasie, homohuwelijken,… daar zijn zij resoluut tegen en daar heb ik het moeilijk mee. Het is dus niet evident om over veel dingen te praten omdat ik hier alleen ben in mijn standpunten en ik denk niet dat de zusters echt zullen aanvaarden dat een andere mening niet per se slechter is dan de hunne. Zij zijn compleet overtuigd in hun geloof en dat ik zelf niet in God geloof, komt volgens hen omdat niemand de kracht van God al echt aan mij heeft uitgelegd. Ieder zijn mening zeker, laat het ons daar voorlopig op houden.

Niet dat ik te negatief wil zijn hoor. De zusters zorgen anders heel goed voor mij en iedereen is hier ogelofelijk vriendelijk en blij mij te ontmoeten dus welkom voel ik me in elk geval wel. Afrika leeft en het is moeilijk er niet vrolijk van te worden ondanks alles.

Dat ter zijde, na de kerkviering bleek opnieuw dat de plannen veranderd waren. De bisschop van kumbo wou ons nog ontmoetten en dus zouden we nog een nachtje langer blijven. Uiteindelijk ging ook dat niet door en dus vertrokken we vrijdagochtend om 5h30 eindelijk naar Sabongari.

img_1016

Dat je in Afrika tijd nodig hebt, klopt dus wel degelijk. Uiteindelijk hebben we 3 dagen en een half gedaan over een tocht van minder dan 500 km. Al dat reizen was behoorlijk vermoeiend en zorgde ervoor dat ik nog niet echt tijd heb gehad om alles op een rijtje te zetten en mij voor te bereiden op het werk dat ik hier ga doen. Ik hoop dat dit snel beter zal worden eens ik in Sabongari ben gesetteld, want voorlopig is alles nog steeds een even groot vraagteken als toen ik vertrok en weet ik nog steeds niet echt hoe we het project gaan aanpakken.

In een volgende post zal ik meer vertellen over Sabongari zelf en hopelijk wat meer foto’s nemen want dat ben ik tot nu toe wat uit het oog verloren. Ik kan wel al vertellen dat dit een dorp is met Kumbo als dichtste stad op 3 uur rijden. Een stuk primitiever dan de plaatsen waar ik tot nu toe ben geweest. Er is weinig stromend water dus douchen zit er de komende vier maanden bitter weinig in. Ook internet blijkt echt niet eenvoudig dus ik hoop dat ik toch geregeld iets kan posten. Alles in het dagelijks leven is hier een ontdekking en ik ben benieuwd naar alles wat ik hier nog ga leren.

Zonnige groeten vanuit een compleet andere wereld. We houden de moed er in en tot binnenkort, met nieuwe verhalen en avonturen.

Join the discussion One Comment

  • Thoya² Derumeaux says:

    Klinkt allemaal heel erg spannend, hopelijk vindt je snel je draai daar en wordt alles wat duidelijk ivm het project. Je zegt dat er weinig stromend water is, maar hoe zit het met het eten? Valt dit wat mee?

    Vele groetjes van je zusje en Nicolas.