Welcome to Sabongari

By 16th November 2016Mijn belevingen

Welkom in St. Therese Catholic Comprehensive College en St. Therese Vocational Centre. Welkom ook in Sabongari, mijn thuis voor de komende vier maanden.

We zitten in het oosten van Northwest region, één van de twee engelstalige regio’s van Kameroen. Omgeven door bergtoppen en heuvels en dichter bij de grens met Nigeria dan bij de dichtste stad Kumbo, dat op zo’n drie uurtjes rijden hiervandaan ligt.

De katholieke school en het opleidingscentrum dat door de zusters wordt gestuurd, heeft sinds kort, dankzij Marijke en Samaccol B & other projects, nieuwe klaslokalen voor de form 4 studenten. In Kameroen telt het secundair onderwijs 5 jaren en dan nog 2 jaren A-levels, form 6 en 7, vooraleer ze verder kunnen naar de universiteit. Voorlopig telt SATHECCOL dus nog maar de eerste 4 jaren, maar in korte tijd is hier al enorm veel opgebouwd. Een hele hoop nieuwe studenten zijn aangetrokken en worden hier heel hard opgevolgd om hen een kans te geven om hun studies succesvol verder te zetten. Er is sinds kort licht aanwezig in school zodat de studenten er ’s avonds kunnen komen studeren en hun opdrachten maken. Dit jaar werden voor het eerste slaapzalen geopend zodat studenten die van verder komen in de week kunnen blijven slapen. Hoewel ze het niet altijd even goed beseffen en waarderen, hebben de studenten hier heel veel geluk, want ze krijgen hier kansen die ze in heel veel andere dorpjes niet zouden krijgen.

img_1028

Naast de school ligt het Health Centre, waar twee Congolese dokters permanent aanwezig zijn. Ook dat is niet vanzelfsprekend voor een plaats als Sabongari.

Sabongari is tenslotte echt een dorp en nog erg traditioneel, verwijderd van het moderne leven in de steden. Hier heeft de tijd echt wel stil gestaan. Wie op google maps zoekt naar Sabongari zal het niet vinden (nee, ik zit niet in het Sabongari vlakbij Ngaoundere in het Noorden dat Maps aangeeft).

Aangezien ik onder de hoede van de zusters leef, kan ik hier toch wel gebruik maken van ‘moderne’ gemakken. Daarmee bedoel ik: in mijn voorlopige kamer komt er water uit de kraan en kan je het toilet doorspoelen. In mijn eigenlijke kamer zal ik die luxe dan wel weer niet hebben. Daar gebeurt alles met een emmer water en het vuile water gebruik je om het toilet door te spoelen. Verder zijn er door mijn komst wel gloednieuwe zonnepanelen geïnstalleerd waar ook enkele verpleegsters gebruik van kunnen maken dus er is elektriciteit en licht, kijk eens aan.

img_1024

Bij heel wat mensen hier in het dorp is dat niet het geval. Ze hebben geen toegang tot elektriciteit, maken gebruik van een kerosinelampje of een zaklamp als ze ’s avonds licht willen en halen hun water aan een gemeenschappelijke pomp. Willen ze hun gsm opladen dan moeten ze daar in het dorp in één van de shops voor betalen.

En dus is het leven hier nog heel simpel. Mensen staan vroeg op zodra er wat daglicht is (wat hier al voor 6h is) en gaan ’s avonds ook vroeg gaan slapen aangezien ze in het donker maar weinig kunnen doen.

Voor zover het me nu duidelijk is, valt hier dus eigenlijk ook helemaal niets te doen in het weekend of op een verloren avond. Daar had ik eigenlijk op voorhand niet zo bij stilgestaan. Ik had verwacht dat zelfs in dorpen of kleine stadjes café’s en bars zouden te vinden zijn waar mensen ’s avonds met vrienden samenkomen, maar dat is hier eigenlijk niet echt het geval. Het wordt dus zoeken hoe ik mijn weekends en vrije momenten op een aangename manier kan invullen. Ook met wie, want de zusters zijn bezige bijen en ook tijdens het weekend laat het werk vaak niet op hen wachten.

Voor heel wat mensen lijk ik de attractie van het moment. Veel mensen hier hebben nog nooit een blanke gezien en de studenten die Marijke en José al hadden gezien, zijn verbaasd dat ik nog zo jong ben. Overal waar ik kom, wordt ik dus gevolgd door dwalende blikken, begroetingen en verlegen gegniffel van de kinderen. Ik ben benieuwd hoe lang het zal duren vooraleer de mensen tegen me zullen durven praten als een gewoon persoon.

Op een klein halfuurtje stappen van de school ligt Sabongari zelf. “Town” noemen ze het hier, al is het eigenlijk niet veel meer dan een centraal punt van waaruit de markstalletjes zich uitstrekken. Wil je liever niet stappen, dan stop je gewoon één van de vele bike boys die hier rondrijden. Snel en goedkoop als je alleen of met z’n twee bent, al is het waarschijnlijk niet meteen de meest veilige manier van verplaatsen want die gasten rijden snel over wegen die nogal wat putten en losse steentjes hebben. Auto’s en taxi’s vind je hier tussen de dorpen minder. Die rijden meer tussen en in de steden.

Op woensdag is het marktdag in Sabongari. Dan is er veel bedrijvigheid en zijn alle straten in town gevuld met kraampjes en mensen die hun waar verkopen. Heel veel dingen keren steeds terug. Altijd exact dezelfde emmers, dezelfde groenten, gelijkaardige tweedehands kledij. Ook veel zaken uit Nigeria omdat het hier vaak gemakkelijker en goedkoper is om dingen over de grens te halen dan om ze uit Kumbo of Bamenda te halen. Wat mij het meeste opviel, is het vlees dat hier wordt verkocht. Op een grote houten tafel, in de hitte en tussen de vliegen, wordt vlees versneden. Vet, botten, pelzen, ingewanden,… het ligt hier allemaal door elkaar op tafel en dan worden de beste stukjes er uitgezocht. En eerlijk, de beste stukjes hier zouden naar Belgische norm nog niet goed genoeg zijn om bouillon van te trekken. Het is best om er niet te veel bij stil te staan dat ik dat vlees opeet. Je zou voor minder vegetariër worden.

Dat het leven in Afrika goedkoop is, mag ook wel met een korrel zout worden genomen. Alhoewel veel dingen weliswaar een stuk goedkoper zijn dan thuis, liggen prijzen toch niet zo laag als ik had verwacht. Dat komt vooral omdat transport vanuit de steden over de slechte wegen duur is en dat trekt de prijs van geproduceerde goederen omhoog.

Zoals je kan lezen, is het leven hier toch net iets anders dan in het vertrouwde België. Heel wat dingen zullen toch wat tijd vragen om aan te wennen, maar bepaalde zaken zou ik zo kunnen meenemen naar huis. De natuur en de bergen blijven elke dag mooi om naar te kijken en aan de warme temperaturen kan ik ook wel wennen. Jullie mogen het koude weer hebben, daar in het verre België.

img_1035

De vriendelijkheid en vertrouwdheid van de mensen hier geeft je ook meteen een welkom gevoel. Iedereen lijkt iedereen hier te kennen en ik ben er nog niet uit of dat ook effectief zo is of dat dit zo lijkt omdat iedereen elkaar hier zo hartelijk begroet.

En om te eindigen nog een eerste mini introductie in de taal van hier. Een heel vaak voorkomend woord hier is ‘Ashia’. Het klinkt als een langgerekte versie van mijn naam en heeft me al verscheidene keren in verwarring doen omkijken. Het betekent iets als ‘I feel for you’, maar wordt veel ruimer gebruikt. Het geeft een gevoel van verbondenheid en medeleven weer en wordt zowel gebruikt om elkaar te begroeten als om spijt te betuigen,…

Tot hier een eerste kennismaking met Sabongari. Meer verhalen zullen volgen. Tot gauw.

Join the discussion 13 Comments

Leave a Reply