Er moet hier ook worden gewerkt!

By 25th November 2016Mijn belevingen

Hoe leuk mijn reis ook mag zijn, in de eerste plaats ben ik op het vliegtuig gesprongen om in Kameroen een project uit te werken. En dus moet er vooral ook flink worden gewerkt.

Toegegeven, dat was de eerste week niet zo evident. Mijn eerste echte werkweek nadat ik Sabongari was aangekomen, was het aftasten hoe we het CamePads project juist zouden aanpakken. En dat viel me zwaarder dan gedacht. Zoals misschien wel te verwachten was, kon ook ik niet ontsnappen aan een culture shock en dit maakte me de eerste week nogal moedeloos, twijfelend of ik wel in staat zou zijn dit project tot een goed einde te brengen.
De cultuur shock zat hem voor mij niet meteen in een gebrek aan luxe of vreemd eten, een emmer koud water is best ok om jezelf en je kleren te wassen en ik eet netjes alles op wat ik krijg voorgeschoteld. Ik vond het vooral moeilijk om een dagelijks ritme te vinden waarin ik werk en vrije tijd wat gescheiden kan houden.

Verder is Sr. Caroline ook heel druk bezig met zo veel dingen, dat het vaak moeilijk is een moment te vinden om samen aan iets te werken. En dus had ik het gevoel dat ik zelf het heft in handen moest nemen en het project meer moet coördineren. Maar in een compleet nieuwe omgeving is dit niet zo evident. Kan ik studenten aan het werk zetten? Hoe snel kan je vooruit gaan? Doe ik zelf veel denkwerk of zet ik anderen aan het werk en controleer dan hun progressie?

En dat is enkel werk gerelateerd. Tot wie kan ik me wenden als ik in het weekend iets wil doen? Zijn hier leeftijdsgenoten met wie ik wat beter contact kan zoeken? Kan ik alleen op pad naar town of moet ik altijd iemand meevragen?

Heel veel vragen dus die me de eerste week wat neerslachtig en onzeker maakten.

Op donderdag kwam er gelukkig hulp in de vorm van Elize, de Belgische studente die ik in Kumbo al ontmoette. Zij kwam samen met een zuster en een medewerker van Chalice hier een dagje werken. Ik toonde haar de omgeving en ik kon bij haar mijn hart luchten over de dingen die me hier zwaar vielen.

Uiteindelijk bleek dat ze eigenlijk helemaal niet kon helpen bij het werk waarvoor ze gekomen was en dus hadden we enkele uurtjes voor onszelf. Samen met Gambo, de chauffeur, zijn we naar Town geweest zodat Elize ook eens het verschil kon zien met Kumbo, wat een stadje is. We verkenden de marktstalletjes en praatten met heel wat mensen. Waar ik zelf eerder terughoudend ben, is Elize met iedereen heel spontaan en dat gaf me meteen wat goeie moed om ook zelf wat meer te durven en spontaner te zijn.

Gambo waren we ondertussen al een hele tijd kwijt. Uiteindelijk vonden we hem terug in een café waar hij met enkele vrienden en de lokale priester een pintje zat te drinken. Ze hebben hier dus wel degelijk bars en café’s, alleen gaan de zusters en de mensen rond de school daar nooit naar toe. Het was in elk geval een gezellige bedoening en toen Elize iets later terug vertrok richting Kumbo, bleef ik achter met een hoop nieuwe energie en de belofte om met de feestdagen in december samen met de Belgische studenten iets te doen.

Ik had me voorgenomen om in het weekend de tijd te nemen om wat mensen te bezoeken en wat betere contacten te leggen. Ik wou de dokters bezoeken, de studenten en enkele van de medewerkers hier. Sr. Caroline had echter andere plannen. Zaterdag was er een openingsviering en feest voor de kerk in Nkambe. De kerk werd gesponsord door Amerikanen en is waarschijnlijk de grootste kerk in de regio. We vertrokken opnieuw heel vroeg, om 4h30, om de rit van meer dan 3 uur af te leggen. Er was enorm veel volk in de kerk en ook alle kerkelijke hoge pieten uit de regio waren aanwezig. De viering duurde 3 uur en een half: enorm lang voor mij, volgens de zusters eerder kort. Het hoeft voor mij in elk geval niet elk weekend. We waren pas terug thuis om 17h30 en dus was mijn volledige zaterdag gevuld met het bijwonen van een misviering. En dat voor een niet gelovige!

img_1072

En zondagachtend, jawel, opnieuw een kerkviering. Ik keer nog als nonneke terug naar huis. Ditmaal ging de viering buiten door en werd gevolgd door een lange processie. Hoewel de processie met veel dans en muziek waarschijnlijk wel leuk was, lieten de zusters mij toch ontsnappen omdat het die dag enorm warm was en ze misschien wel door hadden dat al dat kerkgedoe op den duur toch net iets te veel kan worden.

img_1081

Ik maakte er in elk geval goed gebruik van, want ik was vastbesloten de goede moed van donderdag om te zetten in productiviteit. Ik stelde een projectplan op voor mijn volledige verblijf zodat er een beter overzicht is van wat er moet gebeuren en wanneer. En het heeft geholpen! Sr. Caroline was tevreden met het plan en de hele week al ben ik enorm druk bezig geweest om alle onderdelen van het project in gang te steken. De eerste maandverbanden werden gemaakt, er werden kostenberekeningen gedaan, er staat een girls meeting op de planning waar we het kunnen hebben over hygiene, menstruatie en seksualiteit,…

In een volgende post ga ik de vorderingen van het project wat uitdiepen, maar zoals je al kan lezen, heb ik niet stilgezeten. Door al het werken, heb ik niet echt de tijd gehad om gewoon wat met de studenten te praten en relaxen dus daar ga ik volgende week zeker wat meer tijd voor nemen.

Zondag namiddag ben ik trouwens ook verhuisd naar mijn definitieve kamer. Ik ga nog steeds naar het huis van de zusters om te eten, maar nu woon ik in het zelfde gebouw als de meeste verpleegsters van het gezondheidscentrum. Eindelijk kon ik dus mijn rugzak wat uitpakken en settelen. Mijn kamer is eigenlijk echt wel groot en er werd zelfs gezorgd voor een gasvuur zodat ik wat simpele dingen zelf kan koken als ik geen zin heb om naar het huis van de zusters te wandelen. De sfeer is meteen ook anders, want hier lopen wat kinderen rond die mij maar al te graag afleiden van mijn werk om te kunnen spelen.

img_1089

Woensdagavond stond mij dan nog een verrassing te wachten. ’s Avonds bleek dat we samen met enkele gasten zouden eten. Iedereen deed heel geheimzinnig en uiteindelijk bleek dat de zusters een welkomsetentje met de leerkrachten en medewerkers hadden georganiseerd. Zo zag ik eens alle leerkrachten bij elkaar en konden we wat praten en kennismaken. Heel lief en zo mag het nog maar eens duidelijk zijn hoe goed ik hier door de zusters word gesoigneerd.

Vrijdag en zaterdag ga ik ook even terug naar de schoolbanken, want ik ga hier de Franse les meevolgen met de vierdejaars om wat dichter bij de studenten te staan en te zien hoe anders het lesgeven hier gebeurt.

Tot een volgende blog post.

Join the discussion 7 Comments

Leave a Reply