Het project krijgt vorm (7/11 tot 3/12)

By 10th December 2016Mijn belevingen

Zoals beloofd, krijgen jullie vandaag een blog post waarin ik wat meer vertel over het project en het werk dat ik hier verricht. Op de home pagina van mijn blog kan je al kort lezen waarom ik hier in Kameroen ben. Maar ondertussen zijn we al flink opgeschoten en de eerste resultaten zijn reeds zichtbaar. Hoogtijd voor een uitgebreide update!

Het hele project draait dus rond wasbare maandverbanden, zo veel is duidelijk. En hoe banaal dat ook mag klinken, er zit veel meer achter dan eerst lijkt en ik geloof echt in de sterkte van dit project.

Enerzijds willen we dus vooral schoolmeisjes (en andere vrouwen) helpen. We willen hen een comfortabele en hygiënische manier aanbieden om hun maandstonden door te komen. En die oplossing moet bovendien ook betaalbaar zijn. Sommige meisjes missen nu lessen omdat ze zich schamen en vrezen voor lekken. Ze gebruiken vaak doeken die ze in huis vinden en die vaak ook vuil zijn. Hierdoor worden ze extra blootgesteld aan allerlei infecties. Een kleine groep meisjes gebruikt wegwerpmaandverbanden, maar die zijn duur en bovendien ook erg milieuonvriendelijk. Dat laatste is minder een zorg voor de lokale bevolking, maar in een land waar afvalophaling en recyclage min of meer een onbekend begrip is, moeten we wegwerpoplossingen zeker niet aanmoedigen als het ook anders kan.

Een tweede doel van dit project is om scholen een extra bron van inkomsten te geven. Die inkomsten kunnen ze heel goed gebruiken voor het uitbetalen van de leerkrachten, onderhoud van de school of nieuwe investeringen om het onderwijs te verbeteren. Private scholen kunnen alle hulp gebruiken, want van de overheid moeten ze alvast niet veel steun verwachten.

Dat ik met dit hele idee rond maandverbanden juist in Sabongari ben gestrand, heb ik voornamelijk aan Marijke te danken. De contacten met de zusters van St. Therese Comprehensive College waren al bij een eerder project gelegd en het was meteen duidelijk hoe hard hier wordt gewerkt om de studenten een betere toekomst te geven. De plannen voor de komende jaren zijn groots en de sterke visie en grote daadkracht van de zusters maken hen een ideale partner om het CamePads project tot in de puntjes uit te werken.

Hier kan ik gerust zijn dat de zusters er alles aan zullen doen om het project te doen slagen en verder te zetten. Ze zijn goed onderwezen en bereid te leren. Als ik mijn werk hier goed doe, zal ik met een gerust hartje kunnen vertrekken en weten dat het project in goede Kameroense handen is.

In België kreeg ik verschillende keren de vraag of vrijwilligerswerk in Afrika wel een goed idee is. Neem je zo immers het werk van de plaatselijke bevolking niet af? En je mag dan wel nuttig werk willen verrichten, wat blijft daar van over eens je het land terug verlaat? En we kennen de verhalen van ongebruikte machines in goedbedoelde projecten omdat niemand in Afrika de nederlandstalige handleiding kan lezen.

Dit is een kwestie waar ik zelf lang over heb nagedacht. Het is ook de reden dat ik niet via een vrijwilligersorganisatie wou vertrekken omdat je dan vooral je eigen ego streelt en vaak niet goed weet hoe goed het project bij de plaatselijke bevolking is verankerd.

Na enkele weken hier in Sabongari ben ik er van overtuigd dat ik hier iets nuttig doe. De realiteit is dat dit project zonder hulp van buitenaf nooit van de grond zou geraken. Zoek maar eens iemand die in dergelijk project tijd kan steken. En zelfs als het budget voorhanden is om iemand plaatselijk te betalen om het werk te doen, mensen met de geschikte kennis zijn heel schaars in landelijke gebieden zoals Sabongari.

Als het aankomt op organiseren en plannen, nadenken op langere termijn, kostenberekeningen maken, gebruik maken van excel, de tijd nemen om goed voorbereidend onderzoek te doen, een verkoopbaar product maken,… denk ik dat ik de zusters hier wel iets leren. Dus als ik de tijd neem om al hetgeen ik hier zelf leer zo duidelijk mogelijk over te brengen naar de zusters en leerkrachten, dan geloof ik er sterk in dat vrijwilligerswerk in Afrika wel nuttig kan zijn.

En dan nu eindelijk over tot het eigenlijke werk hier.

Werken hier in Kameroen is toch net iets anders dan het in België zou zijn. Verder heb ik ook zo goed als geen ervaring om op terug te vallen. Een schoolproject uitwerken is toch nog net iets anders dan een project doen slagen in de echte wereld.

Met het beeld dat ik had van Kameroen en Afrika, had ik me in elk geval al voorgenomen om alles op zijn beloop te laten en niet te snel te willen gaan. En het klopt zeker dat alles hier tijd vraagt. Elke dag een paar uurtjes wachten tot een afspraak kan doorgaan, iemand iets kan doen voor jou,… is zeker niet ongewoon. Je hier door frustreren is nutteloos. Ik zie het als een kans om gewoon te kijken en te observeren hoe alles hier in het dagelijks leven gebeurt.

Verder had ik ook gedacht dat ik hier nauw met anderen zou samenwerken om het project uit te werken. In realiteit is er hier niemand die elke dag uren kan vrijmaken om samen met mij na te denken over hoe we de dingen moeten aanpakken. En eerlijk, ze weten hier nog minder hoe ze het project tot een goed eind moeten brengen, ook voor hen is dit allemaal nieuw.

Na een moeilijke eerste week ben ik daarna dan maar zelf in actie geschoten. Met een projectplan in de aanslag heb ik nu een rode draad om te volgen tot het einde van mijn verblijf hier. Mijn tijdslijn bestaat uit een duidelijke structuur en bevat alle aspecten over het maken en testen van de maandverbanden, educatie van de studenten, promotie van het product, aankoop van materialen, het financieel plan, het verloop documenteren, projectevaluaties,…

De eerste week zijn we gestart met het maken van 3 maandverbanden. We vertrokken van een voorbeeld uit Tanzania en hadden zo meteen al een product dat in theorie goed zou moeten zijn. De resultaten waren goed, al was de afwerking nog niet genoeg om er echt een verkoopbaar product van te maken.

img_1108

Met de eerste reacties en de opmerkingen en moeilijkheden van het naaiatelier ging ik aan de slag om een hoop variaties op het eerste model te maken. Ronde vormen bleken moeilijk, dus werden variaties met een meer rechthoekige vorm gemaakt. Er werden dikkere en dunnere versies gemaakt. De studenten zullen nog heel wat moeten oefenen vooraleer we een heel mooi en consistent product hebben, maar de resultaten waren als start toch al veelbelovend. Wie me volgt op facebook heeft hiervan misschien ook al enkele foto’s zien passeren.

De bedoeling was om zo drie testpakketjes samen te stellen van telkens vier dag maandverbanden en één nacht maandverband. Die zouden dan door drie studenten uitgebreid worden getest om daaruit alle informatie te halen om het finale product te designen.

img_1129

Ondertussen was uit gesprekken en observaties ook al duidelijk geworden dat enkel de maandverbanden verkopen niet voldoende zou zijn. Er is ook zeep nodig. Wanneer de studenten in school zijn, moeten ze de propere en gebruikte maandverbanden in een tasje kunnen wegsteken. De maandverbanden moeten worden gewassen in een propere emmer. Er zijn wasknijpers nodig om hen goed aan de waslijn te kunnen laten drogen. In steden zijn die items geen probleem. In een dorp als dit hebben de studenten deze extras vaak niet. En dus groeit ons pakketje.

Ik tekende een simpel ontwerp uit voor de tasjes en ook dat was een succes. Hopelijk blijkt dit tasje ook goed te werken bij het testen.

img_1132

Maandag start het testen en dit weekend worden dus de volledige pakketjes samengesteld, compleet met instructies en een lange vragenlijst.

Ondertussen heb ik ook een eerste les voorbereid voor de meisjes rond menstruatie en intieme hygiëne. Er wordt gepraat over de menstruele cyclus, het belang van goede hygiëne, het gevaar voor infecties en praktische regels om hun maandstonden hygiënisch te managen.

Normaal gezien had ik die eerste les al moeten geven, maar door stakingen in de scholen waren heel wat studenten de hele week afwezig, dus de les werd dan maar uitgesteld.

Verder ben ik ook volop bezig met het uitwerken van een financieel plan en het correct leren budgeteren van dergelijk project.

En als er nog tijd overblijft, dan hebben de zusters altijd wel iets extra te doen. Heel wat financien worden nu manueel of via Word gedaan. Beetje voor beetje zet ik dit nu over in excel, vooral voor de grote projecten van de school en de zaken die door Marijke en provincie West-Vlaanderen werden betaald.

Zodra ik de tijd vind, ga ik ook wat lessen excel opstellen zodat de zusters in het vervolg zelf hun boekhouding goed kunnen bijhouden.

Zoals je ziet, ik heb niet stilgezeten. Het werk blijft komen, maar gelukkig, ik doe het graag. Ik vind het echt fijn om uit te dokteren hoe je een project op poten zet en het doet slagen. Hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer ideëen ik krijg om het project nog beter te maken. Ik begin mijn draai hier stilaan te vinden en krijg beetje bij beetje ook meer zelfvertrouwen in mijn kunnen. Ik kreeg van Sr. Caroline al te horen dat ze onder de indruk was van hoe ik het hele project aanpak. Zo’n compliment is natuurlijk altijd leuk om te horen.

Met die positieve noot ga ik deze blog afronden. Hopelijk vinden jullie het even leuk om naast mijn persoonlijk verhalen ook over deze kant van mijn reis te kunnen lezen.

Tot gauw.

Join the discussion One Comment

Leave a Reply