Staking: ze kennen dat hier blijkbaar ook. (26/11 tot 8/12)

By 10th December 2016Mijn belevingen

Na alle vertellingen over het project, nu weer even wat meer over het dagelijkse leven en mijn vrije tijd.

In een vorige blog was ik geeindigd bij het vooruitzicht van Franse lessen. Zaterdag 26 november stond ik vroeg op, want om 7h zou de les al starten. Ik was benieuwd om te zien hoe de lessen er aan toe zouden gaan en had er wel zin in om mijn Frans terug wat op te frissen. Al snel bleek dat het niveau voor Frans hier erg laag ligt. De theorie was heel simpel voor een vierde jaar secundair, maar toch gingen alle oefeningen heel erg traag en moeilijk.

Veel ga ik in die lessen dus niet bijleren, maar toch vond ik het erg interessant om wat te observeren. De verhouding tussen leerkracht en studenten ligt hier best wel anders dan in België. Studenten zijn erg verlegen om te antwoorden en om fouten te maken. En wanneer de leerkracht in de oefeningen een voorbeeld uit de media aanhaalt, dan is dit de studenten compleet vreemd.

Overigens blijkt het ook niet altijd eenvoudig om de studenten voor school te motiveren. Hoewel de les om 7h begon was ik de enige die er ook echt om 7h al was. Beetje bij beetje druppelden er studenten binnen en tegen 7h30 waren de meesten dan toch in klas geraakt. Of toch diegene die die dag zin hadden om naar de les te komen, want een deel kwam ook gewoon niet opdagen.

Na de les was het even rustig en er waren verder geen plannen meer voor die dag. Omdat Sr. Caro er zelf niet was, had ze Lenada (medewerkster naaiatelier) en Shamilla (studente) gevraagd om voor mij te koken. Ik word hier dus nog steeds heel goed verzorgd en gesoigneerd. We gingen samen naar de markt om wat zaken te kopen en dus hadden we tijd om gezellig wat te kletsen. Terug thuis maakten we eten en hielp ik de zusters en wat studenten met het pellen van pindanoten. Ik liet ze wat van mijn muziek horen en toonde ze wat folk dans is. Het was een heel rustige dag, maar wel gezellig. Het was eigenlijk de eerste weekenddag dat ik echt eens de kans had om wat samen te babbelen en relaxen, dus ik heb er echt wel van genoten.

img_1136

Zondag was er opnieuw de gebruikelijke zondagsmis om de dag te starten. Daar beloofde ik de twee Congolese dokters van het gezondheidscentrum om hen in de namiddag eens te bezoeken, want dat had ik tot nu toe nog steeds niet gedaan. Dus zo gezegd, zo gedaan. Ik bleef er de hele namiddag plakken en werd er rijkelijk voorzien van wijn, nootjes, bananen en later ook nog zwaardvis en fufu corn (een stevige goedje van mais of cassava en de standaard bij elke maaltijd hier) en als snack nog gefrituurde rupsen.

De dokters zijn heel vriendelijke mensen en omdat ze zelf van Kinshasha zijn, kunnen ze heel goed verstaan hoe anders het leven hier in Sabongari is.

’s Avonds was er nog een afscheidsfeestje voor één van de zusters die heel plots werd overgeplaatst naar een ander ziekenhuis. Na een hoop mooie afscheidswoorden werd er lekker gegeten en daarna werd er gedanst. Een geslaagde avond!

De dagen na het weekend verliepen rustig. Nu de eerste maandverbanden waren gemaakt, had ik deze week vooral een hoop computer- en rekenwerk en dat gaat het best vanuit mijn eigen rustige kamertje. Daarnaast zijn er hier in de streek ook stakingen aan de gang in alle scholen. Hoewel SATHECCOL eigenlijk niet mee wou staken, was de sfeer toch duidelijk relaxter op school en waren er veel studenten afwezig. En door de druk van buitenaf kan ook onze school er niet aan ontsnappen een dag te sluiten.

En net in die week was er nog een andere gebeurtenis dat de dagelijkse schoolgang verstoorde. In een naburig dorp vond op woensdag 30 november een ceremonie plaats voor de inhuldiging van de nieuwe Chief. Die Chief ,Mr. Linus, is één van de leerkrachten hier in het naaiatelier en dus waren alle leerkrachten uitgenodigd en wilden heel wat studenten deze feestelijke gebeurtenis niet missen.

En wat voor een gebeurtenis. Er was enorm veel volk samengekomen in dit kleine dorpje, want zo’n traditionele ceremonie betekent voor de mensen hier heel wat. Vrouwen waren versierd met lange kettingen en veren in hun haar en heel wat dansers hadden hun lichaam ingewreven met een soort rode plant. Er werd urenlang gedanst en gezongen en ook de dagen nadien zouden de dorpelingen de feestelijkheden verderzetten.

img_1149
De enige persoon die helemaal niet blij leek met de hele ceremonie was de Chief, Mr. Linus, zelf. Hij probeert al 15 jaar aan de positie te ontsnappen en was hiervoor zelf een tijd naar Yanoundé gevlucht. Maar nu hadden ze hem toch te pakken en tegen wil en dank moet hij deze traditionele rol nu aanvaarden. Een maand lang zat hij opgesloten in een huis om zich voor te bereiden en het is zelfs niet zeker of hij nu weer terug aan het werk kan of niet. De vreemde kantjes van een trditionele gemeenschap …

Op donderdag en vrijdag stond dan een eerste girls meeting gepland, waar we het zouden hebben over menstruatie en intieme hygiene. Door de combinatie van de stakingen en het feest voor Mr. Linus zagen veel studenten een uitgelezen kans om aan school te ontsnappen en dus waren er te weinig meisjes om een zinvolle bijeenkomst te kunnen houden. Het waren dus verder opnieuw rustige dagen waarin in wat kon verderwerken aan taakjes die al even op de lange baan waren geschoven.

Omdat ik vooral in mijn kamer had gezeten, laste ik op vrijdag even pauze in en spendeerde de volledige voormiddag in het naaiatelier. Veel volk was er niet, maar het was wel gezellig babbelen en relaxen.

In de namiddag ging ik met Sr. Caro dan nog de Fon van Sabongari bezoeken. Traditie verplicht ons die man een bezoekje te brengen en op de hoogte te brengen van de reden voor mijn aanwezigheid. We hadden het al lang uitgesteld, maar het moest er toch eens van komen. De Fon is zelf goed onderwezen en staat heel hard achter de ontwikkeling van zijn dorp. Het is een aardige man en hij heette me uitgebreid welkom. Vooral in het Pidgin wel, dus ik verstond niet alles en knikte dan maar gewoon vriendelijk van ja en bedankte hem.

Het hele gebeuren rond de Fon was wel erg traditioneel en ik voelde me toch wat ongemakkelijk over wat ik nu juist wel en niet mocht doen en zeggen. Sr. Caro is die traditie ook niet gewoon, dus ook zij was niet heel zeker van haar stuk over hoe ze zich moest gedragen.

En zo was er een nieuwe week voorbij gevlogen en was het opnieuw weekend. Zaterdag was een heel erg rustige dag. Het was overal erg kalm en ook in het huis van de zusters was er weinig volk te bespeuren. Veel bijzonders heb ik die dag dus niet gedaan. ’s Avonds waren er wel twee Indische zusters op bezoek die de volgende dag tijdens de misviering zouden spreken. Heel toevallig maakten ze deel uit van een Belgische zusterorde.

Zondag was er een speciale misviering want Grand Harvest werd gevierd, waarbij er wordt bedankt voor een succesvolle oogst. De viering werd voor de gelegenheid terug buiten gehouden en na de dienst volgde nog een feest met eten, wijn en muziek. Iedereen bracht iets van oogst mee en deze zaken werden op het feest geveild. De opbrengst wordt dan aan de gemeenschap geschonken. Het was een redelijk kalm feest, maar op een luie zondagmiddag was het best wel fijn. Er werd op het einde ook gedanst en iedereen leek aangenaam verrast dat ik als blanke ook meedanste op hun Afrikaanse muziek.

img_1171
img_1185

Ik sloot de dag af met een bezoekje aan één van de priesters hier, father Herman. Een heel sociaal man. We hadden een gezellige babbel en ik vertrok met de belofte vaker op bezoek te komen. Voor een niet-gelovige heb ik hier ondertussen al verbazend veel Christelijke contacten.

Maandagochtend stapte ik met een missie het naaiatelier binnen: een Afrikaanse jurk laten maken. We zouden een lang kleed maken, voor speciale gelegenheden en ik kon één van de stofjes gebruiken die ze in het naaiatelier hadden liggen. Een voorbeeld werd bekeken, enkele maten werden opgemeten en dan begonnen ze meteen de stof te verknippen. De dag erop was de jurk al klaar en kon ik passen.

Het resultaat is even wennen en ik ben er nog niet helemaal uit of ik het echt mooi vind passen bij mezelf, maar hier zijn ze in elk geval al grote fan. Hopelijk kan ik het dit weekend een eerste keer dragen tijdens een viering in Mamfe.

img_1196

Woensdag arriveerde er in sabongari nog een Mexicaans meisje, Paula, die voor een lange tijd in Kumbo blijft. Maar door de stakingen heeft ze momenteel geen werk in Kumbo dus komt ze een weekje in Sabongari logeren en gaat ze wat meevolgen in het naaiatelier. Donderdag hebben we lang gepraat over vanalles en nog wat.

Het viel me opnieuw op hoe weinig ik er hier op mijn eentje op uit ga. Sabongari is natuurlijk nog net wat anders dan Kumbo, maar ik ga toch eens moeten zoeken naar manieren om de buurt hier beter te verkennen. Ik ben hier tenslotte al een maand en ik wil achteraf geen spijt hebben dat ik mijn tijd niet ten volle heb benut. Ik heb zeker nog niet alle hoekjes en plaatsjes van Sabongari ontdekt en ook de bergen die ik elke dag zie, vragen om een ontdekkingstocht. Een missie voor de komende weken!

Laat me hier afronden voor deze blog want mijn verhaaltjes worden precies steeds langer. Hopelijk blijft het lezen nog een beetje leuk.

Dikke knuffels en tot een volgende…

Join the discussion 8 Comments

Leave a Reply