A day in the life of …

By 17th December 2016Mijn belevingen

Weer eens iets anders vandaag. Op aanvraag loods ik je even in detail door een dagje hier in Kameroen met alle dagdagelijkse kleinigheden die in België misschien niet zo vanzelfsprekend zijn.

Momenteel zijn er geen studenten in school en dus is dit niet echt een doordeweekse dag. Maar toch, dit was hoe mijn dag er uit zag op donderdag 15 december.

Op aanvraag schrijf ik de blog ook eens in het Engels zodat de Kameroenezen ook kunnen volgen. Mag het voortaan enkel in het Engels of maakt dit het lezen toch een stuk moeilijker?

5h10. Op Belgische bodem zou ik dit een onmenselijk uur vinden, maar om onverklaarbare reden sloeg mijn bioritme om het moment dat ik in Kameroen aankwam en word ik op dit vroege uur al wakker. Buiten is de dag nog niet echt aangebroken, maar toch kan ik al enkele van mijn buren horen rondlopen. Ook de eerste auto’s en motorbikes doorbreken de stilte.

Opnieuw in slaap vallen zal er niet meer inzitten, maar ik wil toch ook nog niet opstaan. Ik nestel me nog wat in mijn lakens en laat mijn gedachten dwalen.

6h05. Ondertussen is er buiten al heel wat meer bedrijvigheid en de meeste mensen zijn al lang aan hun dag begonnen. Hoogtijd dus om op te staan al hoef ik helemaal niet op een bepaald tijdstip beginnen werken.

Het is nog vroeg dus ik heb geen haast. Ik neem mijn tijd om me klaar te maken voor de dag. In mijn kamer staat een grote ton met water die om de vijf of zes dagen aan de gemeenschappelijke pomp wordt bijgevuld met de hulp van studenten.

’s Ochtends vul ik één van mijn emmers halfvol met water om me te wassen. Met koud water dus, welteverstaan. Sommige zusters vinden het zelf te zot om met koud water te wassen, maar aangezien ik zelf geen vuur heb om water te koken moet het maar met koud water. Het helpt in elk geval om wakker te worden.

Vandaag was ik mijn haar. Daarvoor heb ik een bekertje waarmee ik mijn haar nat kan maken en de shampoo kan uitspoelen. Door al het stof heeft het water na het wassen van mijn haar meestal al een vuil kleurtje. Ik giet het water nog niet weg, maar spaar het om later mijn toilet door te spoelen, want ook dat gebeurt met een emmer water.

Nadat ik presentabel ben overloop ik voor mezelf nog even de planning voor de dag. Rond 6h40 ben ik klaar en wandel ik het kleine stukje naar het huis van de zusters om te ontbijten. Soms wordt er iets speciaal gemaakt zoals gefrituurde bakbananen, omelet of een soort van oliebollen, maar vandaag eet ik gewoon brood met aardbeienconfituur. Dat laatste hebben de zusters speciaal voor mij gekocht want zelf lusten ze dat niet. Om te drinken is er keuze tussen thee, instant koffie en ovaltine (een poeder van mout en cacao). Aan dat laatste ben ik gewoon geraakt en nu vind ik het best lekker dus dat is zoals zowat elke ochtend mijn keuze.

7h30. Ik ben klaar om aan het werk te gaan. Gisteren sprak ik met de eerste testpersoon van de maandverbanden en de resultaten vielen wat tegen. De pads houden niet lang genoeg en zijn bovendien moeilijk proper te krijgen. Als ik dit nieuws aan Sr. Caro vertel, is de sfeer meteen wat minder. Dat wordt serieus nadenken hoe we het product gaan verbeteren zonder het veel duurder te maken. We discussieren wat en ik probeer de moed er in te houden. Tegenslagen gebeuren in elk project en er is nog tijd genoeg om met oplossingen op de proppen te komen.

8h15. Vandaag moet ik kleren wassen want morgen vertrek ik voor het weekend naar Nkambe en mijn kleine voorraad kleren is alweer serieus gekrompen. Om te wassen zit ik buiten. Ik vul mijn twee emmers met wat water en doe waspoeder in één van de twee. De kleren gaan in de emmer en dan maar wrijven. Mijn kleren zijn meestal stoffig maar anders niet zo vuil dus dat wassen valt gelukkig best mee. Na het wassen worden alle kleren gespoeld in de tweede emmer proper water en daarna worden ze nog eens extra gespoeld in proper water zodat alle zeepresten er uit zijn. Daarna kan alles aan de waslijnen voor mijn kamertje worden gehangen en na een goeie 4 uur is alles droog.

9h. Na al dat oponthoud wordt het nu toch wel echt eens tijd om aan het werk te gaan. Vandaag plan ik vooral werk in mijn eigen kamer aangezien er in school heel weinig volk is. Ik probeer wat opzoekwerk te doen naar alternatieve materialen voor de maandverbanden, maar zoals heel vaak in sabongari, wil het internet niet mee.

9h50. Delphine, de tweede testpersoon voor de pads, komt langs om de resultaten te bespreken. Voor haar blijken de pads nog minder lang te houden. Het is duidelijk dat we goed zullen moeten zoeken naar alternatieve materialen en dat de pads dikker zullen moeten zijn. Dit betekent natuurlijk ook dat de pads duurder zullen worden en laat de prijs nu net een erg heikel punt zijn voor de meeste studenten.

10h30. Ik stort me terug op het financieel plan dat ik voor de CamePads in elkaar had gestoken. Ik puzzel en reken en probeer alternatieven te vinden om de pads dikker maar niet duurder te maken zonder al te veel in te boeten in winst voor de school. Na lang zoeken zie ik de zaken weer wat positiever: het zal wel mogelijk zijn oplossingen te vinden.

12h30. Mijn maag begint te protesteren dus is het tijd om terug te gaan naar de zusters om te eten. Sr. Caroline heeft blijkbaar al iets gemaakt voor mij. Ze heeft Yams gekookt (soort zoete aardappel) en groentjes (boontjes en wortel) met wat restjes vlees van de maaltijd van gisteren. Ik leg uit aan zuster wat ik deze ochtend heb gedaan, maar ik merk dat ze toch nog steeds wat teleurgesteld is. Ze was er van overtuigd dat die eerste pads meteen zouden werken. Ik probeer te relativeren, 5 jaar Industrieel Ontwerpen heeft me ondertussen al geleerd dat een eerste prototype maar zelden succesvol is, maar dat betekent niet dat het project op het einde niet succesvol kan zijn.

13h30. Als ontspanning ga ik nog even langs in het naaiatelier. Veel volk is daar momenteel niet aangezien school eigenlijk al vervroegd gesloten is voor de Kerstperiode. Maar er zijn nog enkele bestellingen die af moeten en dus werken enkele studenten en de medewerkers nu heel hard door om die bestellingen rond te krijgen. Ik help wat mee met het maken van onderleggers van parels want dat simpele werkje heb ik ondertussen al geleerd.

Wanneer iedereen in het naaiatelier beslist een pauze in te lassen, ga ik terug naar mijn kamer om verdere berekeningen te doen. Ik herreken alle kosten schattingen, herbekijk het design van de pads,…

Om 17h30 is de batterij van mijn laptop plat en zoals heel vaak is er al enkele uren geen netstroom in mijn kamer. Dan maar terug naar het huis van de zusters om verder te werken. De zusters gaan om 18h altijd bidden in de kapel, dus voor 19h wordt er niet gegeten en kan ik rustig doorwerken.

Normaal werk ik niet zo laat door, maar schrijf ik na 18h wat voor de blog, lees ik of breng een bezoekje aan de studenten in de slaapzaal. Maar vandaag was ik blij wat orde op zaken te stellen en de financiële kant van het project wat uit te klaren.

19h. Normaal wordt hier ook ’s avonds nog een warme maaltijd gegeten, maar vandaag had ik weinig zin om nog iets te koken. Ik at gewoon wat brood met choco en thee. Een perfect acceptabel avondmaal, maar het kon toch op wat protest van de zusters rekenen, want ze willen natuurlijk niet dat ik mezelf verhonger. Geen nood, verhongeren zal ik zeker en vast niet doen hier, integendeel.

Terwijl we aan het eten zijn horen we buiten plots luid geknetter. Blijkt dat er buiten al een serieus vuur aan het overslaan is. En door de wind zou het wel eens richting klooster kunnen komen. Veehouders steken hier vaak vuren aan voor de warmte, maar door de droogte kunnen die spreiden dus wat ze doen is eigenlijk heel gevaarlijk.

De brandweer bellen is hier natuurlijk geen optie dus zit er voor ons niets anders op dan wat afwachten. De zusters blijven er verbazingwekkend rustig onder en gaan na enkele minuten weer rustig door met het eten van hun maaltijd.

Even later gaan we nog eens piepen en zien dat de wind het vuur een andere kant op brengt, weg van het klooster en gezondheidscentrum. Nu moet iemand anders het maar oplossen, zo simpel gaat dat hier.

19h45. Tijd om terug te gaan naar mijn kamer. Ik wil nog wat kunnen schrijven in mijn dagboek en voor deze blog. Rond 21h30 beginnen mijn ogen toe te vallen. Tijd dus om in mijn bedje te kruipen. Buiten hoor ik het vuur nog steeds luid knetteren. Ik ga er mijn slaap in elk geval niet voor laten. Als ze dit hier geen reden tot onrust vinden, maak ik me er zelf ook niet druk in.

Slaapwel en tot een volgende…

 

[ENG]

So now for the first time in English so Cameroonian friends can read along as well.

Today I’m writing something a bit different. As requested, I’ll guide you through a day here in Cameroon with all the little peculiarities that make life different than my life in Belgium.

At this moment, there are no students in school, so it’s not entirely an everyday day, but alas, that’s the situation, so enjoy my day on Thursday the 15th of December.

5:10 a.m. In Belgium, I would deem this an ungodly hour, but for some reason my biorhythm changed the moment I set foot on Cameroonian soil and so, at 5:10 a.m. I find myself awake. Outside, a new day has not quite yet arrived, but still I can hear some of my neighbours roam around already and the sound of the first cars and bikes penetrates the silence.

It’s futile to think that I will be able to get back to sleep but it’s still too early to get up. And thus, I just lay about and let my thoughts wander a bit.

6:05 a.m. By now there is a lot more movement going on outside and most people have long started their day. It’s about time I get up even though I don’t have to start working at a certain hour.

It’s still early though so I don’t have to rush. I take good time to make myself ready for the day. In my room, there is a large bucket that gets refilled with water from the communal tap about every five or six days. Luckily, the students help me with this.

In the morning, I fill one of my smaller buckets with water to bathe. Cold water, mind you. Even some of the sisters think it’s madness to bathe with cold water but since I don’t have my own gas cooker to heat water, cold water must suffice. At least it’s a good way to truly wake up.

Today, I need to wash my hair as well. I have a little cup specifically for this purpose so I can wet my hair and rinse out shampoo easily. Because of all the dust here, the water typically colours quite brown after washing. I don’t throw away the water yet. Instead, I’ll use it later to flush my toilet, since that has to be done with a bucket as well.

After washing, dressing and making sure I’m presentable for the day, I take a look at my planning so I know what I’m supposed to do that day. I’m ready to take breakfast at around 6:40 a.m. so I walk the small distance to the convent. Sometimes one of the sisters make something special for breakfast, like fried plantains, but today I’m just eating bread and strawberry jam. The latter the sisters bought just for me since they don’t like it themselves. For drinks the choices are thee, instant coffee and Ovaltine (a powder drink made from malt and cocoa). I’ve gotten used to the Ovaltine so this is my choice, as it is on most mornings.

7:30 a.m. I’m ready to start working. Yesterday I’ve been talking with the first girl who is testing the sanitary pads and the results were not as good as we had hoped. The pads don’t hold long enough and the material is not easy to wash. When I tell the news to Sr. Caro, she is a bit disappointed, which is understandable. We discuss the problems for a bit and I try to keep positive. It will not be easy to come with solutions that doesn’t drive up the price of the pads too much. But these things happen in about every project and there is still enough time to find ways to make this project work.

8:15 a.m. Today, I’ll need to wash some clothes. I’m planning to go to Nkambe for the weekend and most clothes of the small collection I took with me to Cameroon are dirty again. Washing clothes happens outside, it’s easier that way. I fill my two buckets with some water and add Omo to one of them. All the clothes go in the buckets and then I can start to rub. My clothes are mostly just dusty but otherwise not too dirty so the washing is not difficult. The clothes get rinsed two times in clean water to get all the soap out. After hanging them on the dry line for a good four hours, everything is completely dry.

9 a.m. Washing finally done, I can finally get started on doing something useful for the project. I’m planning mostly computer work in my room for today since there is almost no one in school anyway. I try to do some research on alternative materials for the sanitary pads and problems faced by similar project, but as is the case more often than not in Sabongari, the internet is not really cooperating.

9:50 a.m. Delphine, the second student who is testing the sanitary pads, comes by to share the results. Sadly, for her, these pads seem to hold even less than for the other student. It’s very clear now that we need to look for better materials and make the pads thicker. Of course, better and more material means higher prices and that will definitely be a no go for the students here.

10:30 a.m. After Delphine’s visit it’s back to the financial plan that I had constructed for the CamePads project. Lots of puzzling and calculating occurs, trying to find alternatives to make the pads thicker but not more expensive for the students and simultaneously not lose to much profit for the school. After some serious thinking things look a bit more positive again. We’re not there yet, but I still believe it can be possibly to find good solutions.

12:30. My stomach starts to let itself know so that means that I should go back to the sisters to eat something. Apparently, Sr. Caro has already taken the time to prepare me something: Yams and some vegetables with leftover meat from last evening. I explain to her what I tried to do this morning but I still sense some lingering disappointment. Sr. Caro was convinced that our test pads would work well. For me, five years of my Industrial Design degree has thought me that a first prototype is very seldom successful, however convinced you were of the idea. But that shouldn’t mean that the project in the whole will not be successful, it just means some extra challenges.

1:30 p.m. To take my thoughts of the project for a while, I’ll pass by the sewing workshop for some relaxation. Since school closed early for Christmas holidays, it’s very calm there with only a handful of people still at work. There are still a few commands which need to be finished so the remaining staff and students have to work very hard to finish these in time. I help them a little bit with making coasters from beads.

When they decide to take a break, I return to my room to continue with my calculations. I recalculate my estimations, take a closer look at the design of the pads, …

At 5:30 p.m. my laptop has run out of battery and as is often the case, AC power was not working. I decide to go back to the convent to finish my work since the sisters will be in the chapel, so I still have time before we’re eating.

It’s not that I’m working this late every day but today I was happy to be able to reorganise and get some things cleared out. Normally I stop before 6 p.m. and take the time to write, read or visit the students in the dormitory.

7 p.m. Most days I’m eating some sort simple hot meal in the evening as well, but today I didn’t feel like cooking something. I opt for simple bread with chocolate paste and thee, a perfectly acceptable meal in my eyes but for the sisters still a bit worrisome as they don’t want to see me go hungry. Don’t worry, dear sisters, I’m very far from going hungry here!

While we’re eating we suddenly hear the sound of a raging fire. Outside there’s already quite a big fire and because of the wind it could potentially come very close to the convent. The fire is started by cattle farmers to keep animals warm, a common occurrence here, but drought makes this quite a dangerous practice.

Just calling fireman isn’t really an option here in Sabongari so we’ll just have to wait and see. The sisters don’t seem all too worried because a few minutes later everybody calmly return to their meal.

We take another look outside a little while later and see that the wind is carrying the fire in the other direction, away from the convent and the health centre. Now it’s somebody else’s problem, that’s how things go here.

7:45 p.m. Time to return to my room. I want to take some time to write in my diary and start writing this blog. Around 9:30 p.m. it’s getting increasingly difficult to keep my eyes open. Time for bed now. Outside I can still hear the fire going strong. Nobody here seems worried so I’m not going to let that stop me from sleeping.

Good night and ‘til the next…

Join the discussion 7 Comments

Leave a Reply