Christmas festivities and a poor start of the new year (sort of)

By 14th January 2017Mijn belevingen

Hehe, het is lang stil geweest op de blog. Na een fijne kerstperiode en een nieuwjaarsreisje, werd ik bij thuiskomst geveld door ziekte. Veel meer dan slapen zat er niet in voor enkele dagen en dus liet de blog wat op zich wachten. Maar bij deze krijg je dus eindelijk een verslag.

Zaterdagochtend, de dag van Kerstavond, begon heel rustig met voornamelijk wachten op Paterh. We wilden enkele nieuwe maandverbanden maken met een extra laagje waterdicht materiaal dat hopelijk beter zou werken. Aangezien de workshop dicht is, hadden we aan Paterh gevraagd om even te komen en de pads te naaien. Pas laat in de namiddag kwam hij opdagen. Hij zat duidelijk met zijn hoofd al bij de feesten van die avond, want hij vloog door het werk, jammergenoeg ook met wat onnauwkeurigheden als resultaat.

’s Avonds was er voor de gelegenheid een korte misviering met kerstliedjes vooraleer we aan een laat kerstmaal konden beginnen. Één van de zusters had quiche met kip gemaakt, maar verder was het eigenlijk een heel rustige avond en tegen 23h zat ik al in mijn bedje.

Op Kerstdag zelf ontsnapte ik vreemd genoeg voor de eerste keer aan de zondagsmis, aangezien de zusters naar een ander dorp zouden gaan en ik de avond voordien toch al was geweest. Ik bleef dus met plezier iets langer in bed liggen en gebruikte de kalmte van de ochtend om een grote pot pastasaus te maken met de rest van de courgettes en aubergines.

Hier is het de gewoonte dat mensen en vooral kinderen van huis tot huis gaan en daar een snack of drankje krijgen. De zusters verwachtten heel wat kinderen, dus werd er in de ochtend massaal popcorn, koekjes, kroepoek en frisdrank gemaakt. Na de middag gingen we zelf even op bezoek bij de dokters, die vollop aan het barbecuen waren om passanten van eten te voorzien.

In de avond werd er gevierd met de priesters uit Sabongari. Er was vanalles gemaakt, van taartjes to bushmeat en van alles genoeg om een week te overleven, want zo hoort dat op zo’n dagen. Nadat iedereen zijn buikje meer dan rond had gegeten werden er nog met veel ambiance pakjes uitgedeeld en werd er gedanst. Laat werd het opnieuw niet aangezien het voor iedereen een lastige dag was geweest, maar het was wel een geslaagde Kerstdag.

img_1311

De dagen nadien waren opnieuw erg kalm. De nieuwe test maandverbanden moesten nog steeds worden afgewerkt, maar hiervoor was het vooral telkens lang wachten op de persoon die dat werkje zou doen. Ondertussen deed ik vlijtig door met het maken van tafelmatten met parels, een geschenkje voor de bisschop dat heel dringend af moest.

En zo werd het uiteindelijk donderdag (29/12), de start van mijn eerste echte reisje hier in Kameroen. Dat had ik al een hele tijd geleden afgesproken met Elise (het Belgisch meisje die ik in het begin van mijn reis had ontmoet) en via haar ook met nog 6 Belgische studiegenoten. We zouden enkele dagen naar Kribi gaan, een kuststadje in het Franstalig deel, en daar ook nieuwjaar vieren.

Donderdagochtend vertrok ik al vroeg richting Kumbo om de groep daar te ontmoeten. Opnieuw niet de meest comfortabele rit, maar deze keer slechts het begin van een hele lange reis. Na een uitgebreid ontbijt in Kumbo maakten we een eerste stop in Vekovi, op een uurtje rijden. Daar was een cultuurfestival bezig en we zouden dat nog even meepikken alvorens in de late namiddag verder te reizen.

In Vekovi zag ik voor het eerst Juju’s, vreemd geklede mensen met spirituele krachten. Als een juju passeert, word je verondersteld weg te lopen of te hurken, anders slaat de juju jou of gooien ze iets naar je hoofd. Het zijn natuurlijk gewoon mensen in kostuums, maar mensen hier hebben er echt schrik van en het is best wel grappig om te zien hoe iedereen vlucht wanneer er een juju in zicht komt.

img_1329

Rond het uur dat we moesten vertrekken richting Bamenda, waren die juju plots toch even minder leuk. We moesten zo veel buigen en hurken en juju’s ontwijken, dat we maar niet tot bij een taxi geraakten. Gelukkig hielp een heel vriendelijke man ons om een snellere weg doorheen de meute te vinden.

Iets later dan gepland, zaten we dan toch met z’n allen in een taxi richting Bamenda om al snel op een nieuw probleem te storten. Bij een controlepost bleek dat Isolde, de huisgenote van Elise, enkel een ongeldige kopie van haar paspoort bij zich had. Na lang pleiten, lieten ze haar wel door tot Bamenda, maar dit zou blijvend voor problemen zorgen. Isolde en Elise beslisten dan maar om een taxi terug te nemen richting Kumbo en de ochtend nadien achter te komen naar Kribi, met geldig paspoort.

Met ons kleinere groepje kwamen we na het donker uiteindelijk aan in Bamenda, vuil van al het stof en zweet, maar vooral ook moe van de vermoeiende dag. We hadden een nachtbus geregeld naar Douala en keken al uit naar het relatief comfort van een gewone bus. Groot was de ontgoocheling toen bleek dat we niet op een grote bus zaten, maar in een klein minibusje dat ook nog eens overboekt was.

Van nachtelijke rust kwam dus niet veel in huis tijdens die rit van meer dan 7 uur. Vanuit Douala volgde nog een taxi, een paar uur wachten en uiteindelijk een busrit van 4 uur naar Kribi. Je kan je wel inbeelden dat het deugd deed eindelijk aan te komen in ons hotel, dat trouwens dik in orde was voor de kleine prijs die we betaalden.

In plaats van slapen spendeerden we eerste dag op het strand. We namen eerst even een frisse duik en gingen daarna vers gegrilde vis eten aan het strand. ’s Avonds aten we de meest gigantisch scampi’s ooit waarna we allemaal heel moe van de lange rit, blij waren in ons bedje te kunnen kruipen.

Hoewel heel leuk, was ons reisje voor het grootste deel niet echt spectaculair te noemen. Het stramien van strand, zwemmen en vers gegrilde vis herhaalde zich nog verschillende keren in de komende dagen.

img_1334

Oudejaar was er dit jaar wel eentje om niet snel te vergeten, want we hebben met z’n allen goed gefeest. We begonnen de avond opnieuw met een lekker gegrild visje en vulden dat aan met de nodige alcohol. We zaten op een heel gezellig plaatsje, met tafeltjes vlak aan het strand. Het was zo gezellig dat we bijna vergaten af te tellen naar het nieuwe jaar. We klonken het glas op het strand, samen met nog enkele Italianen en namen nog een nachtelijke duik. Pas heel laat gingen we riching het centrum om te gaan dansen in de bars. Alle zatte toestanden hier maar achterwege latend, was het een erg geslaagd oudejaar en ik zat pas tegen 6h in mijn bedje, op het moment dat de zon terug opkwam.

De dag daarop, wel, die was net iets minder spectaculair. Al dat feesten en drinken had zijn tol geeïsd en ik bracht het grootste deel van de dag gewoon rustig op mijn kamer door.

Maandag 2 januari gingen we dan toch nog eens de toerist uithangen en regelden we een boottochtje waarbij we ook een pygmeedorpje bezochten, gevolgd door een bezoek aan de Lobé watervallen, een reeks watervallen die rechtstreeks uitkomt in de zee. Van daaruit maakten we nog een lange strandwandeling richting Kribi en gingen we ’s avonds nog eens uit eten.

Daarmee zat de vakantie er al zo goed als op. De dag nadien vertrokken we in de namiddag met de bus richting Douala om opnieuw die lange rit tot in kumbo te maken. Om het reizen ietwat te beperken, had ik met Paula (het Mexicaanse meisje) afgesproken een dagje in Kumbo te blijven vooraleer door te reizen naar Sabongari.

Uiteindelijk was ik erg blij met die beslissing, want tijdens de lange busritten was mijn keel beginnen pijn doen. Tegen die woensdagavond in kumbo was daar een hoest bijgekomen en toen ik donderdagochtend opstond, voelde ik me echt ziek.

Gelukkig, en heel toevallig, was father Herman ook net in Kumbo en kon ik met hem meereizen naar Sabongari. Dat was dan toch al op z’n minst een oncomfortabele rit in een overvolle wagen uitgespaard.

Dat was donderdag. Ondertussen zijn we een week verder. Veel meer dan slapen heb ik de meeste dagen niet gedaan. Ik had geen koorts en uiteindelijk was het een gewone verkoudheid, maar ik voelde me enkele dagen toch echt heel slecht. Ik moest constant hoesten, mijn longen deden pijn, ik had geen eetlust, had geen energie voor ook maar het kleinste taakje. Een ander klimaat kan blijkbaar vreemde effecten hebben op je imuunsysteem.

Het CamePads project werd de voorbije weken wat aan de kant geschoven. Normaal moesten de scholen op 9 januari terug open gaan en zouden we dan weer volop in het werk zijn gevlogen. Maar de stakingen blijven het leven hier verstoren en alle scholen blijven voorlopig dicht.

Zonder leerlingen wordt het nu dus wat zoeken hoe het verder moet met het project. Maar in een volgende blog, meer daarover.

Veel leesplezier en tot een volgende.

Pheww, this has been a long, long silence. After a very enjoyable Christmas period and a nice ‘end of the year’ holiday, illness got the better of me. For a few days, all I did was sleeping and so writing this blog had to wait. But at last, I present you with my tales of the last weeks.

Saturday morning, the day of Christmas eve, started very calm while waiting for Paterh to come. We wanted to make a small batch of new sanitary pads with an extra water resistant layer, hoping that would do the job better. Since the workshop is closed at the moment, we asked Paterh to come and sew the pads. It was already late afternoon when he showed up and it was clear in the way he was rushing that his mind was already with the celebrations of that evening.

Because it was Christmas eve, there was a special mass in the evening with some Christmas songs for the occasion. Our late dinner existed of quiche with chicken made by one of the sisters and the rest of the evening was spent calmly. By 11 p.m. I was already in bed.

Surprisingly on Christmas I escaped Sunday mass for the very first time, seen that I already attended the day before and the sisters were going out to another village that morning for mass. I gladly stayed in bed a little while longer and I used the calmness of the morning to make a big pot of pasta sauce with the remaining courgettes and aubergines.

Here, it is a custom that people and definitely children go from house to house on Christmas day to greet the people and get some snacks or drinks in return. Obviously, the sisters could expect a lot of children to come by, so in the late morning, all sisters were busy making popcorn, cookies, prawn crackers and sugared drinks. After lunch, we went out ourselves to visit the doctors, who were busy barbecuing food for all their guests. After that, it was our turn to welcome large groups of kids and hand out our snacks.

In the evening, we celebrated in the house of the sisters with the priests from Sabongari. All kinds of food were prepared, going from fufu to bush meat to savoury pies and all of it was enough to feed us about a week. But that is exactly how it should be on days like this. After everyone was satisfied, present were exchanged with lots of animation and enthusiasm and as it goes in Africa, some dancing occurred as well. They put an end to the evening quite early, since it had been a very tiring day for most, but it was a very enjoyable Christmas nonetheless.

The following days were again quite uneventful. The new testing pads still needed to be finished, and a lot of time was spent waiting on the person who was supposed to do the job. Meanwhile I used all that extra time to continue some beaded table mats we wanted to give to the bishop as a Christmas gift, so finishing these was very urgent.

Along came Thursday (29/12), the day my first real holiday here in Cameroon was going to start. I made some arrangements with Elise (the Belgian girl I met when I just arrived in Cameroon) to join her during holidays and along with her six other Belgian students getting the same degree. The idea was to spend a few days in Kribi, a beach town in the French area, and celebrate the new year there as well.

I left early in the morning to Kumbo in yet again an uncomfortable car and joined the rest of the group there. Most of them I had seen at least once, but some of them I just met then and there, just before leaving on holiday. After a nice breakfast, we made a first stop in Vekovi, an hour along the route to Bamenda. There was a cultural week in the region and we planned to enjoy the atmosphere for a few hours before continuing our journey in the late afternoon.

In Vekovi, I had my first encounter with some Jujus, strangely dressed people with spiritual powers. When you see, or pass a Juju, you’re supposed to hide or kneel low to the ground, otherwise you might face their wrath, which can be anything from hitting you with a stick to throwing rocks at you. These jujus are of course just dressed up men, but people here really fear them and it’s kind of funny to see a whole crowd of adult people running or crouching when a Juju is coming.

By the time we needed to leave for Bamenda, de joy of seeing these jujus had kind of changed to annoyance. We had to kneel or hide so many times to avoid them, that it was almost impossible to get to some taxis. Luckily, a very friendly man guided us through the crowd as swiftly as possible.

A bit later than intended we did manage to find a taxi to bring us to Bamenda only to encounter a new problem a little while later. A control of our passports showed that Isolde, Elise’s roommate, only carried an unlegalized copy of her passport. After some begging, they were kind enough to let us travel to Bamenda, but we reckoned that this would cause problems many more times before reaching Kribi. Isolde and Elise decided to take a taxi back to Kumbo and follow us to Kribi the day after.

With the remaining group, we finally reached Bamenda after dark, feeling filthy from all the dust and sweat, but also tired from a long day. We had arranged a night bus to Douala and were looking forward to the relative comfort of a normal bus. You can imagine the disappointment when it became clear that we were traveling in a minivan instead, which was completely overbooked to make matters worse.

A good night’s rest was far-fetched during that 7-hour drive. From Douala, another taxi ride was needed, followed by a few hours of waiting about and finally a 4-hour bus drive to Kribi. Understandably, it felt really good to finally arrive in our hotel, which was quite nice for the small price we paid.

Instead of taking a well-deserved nap, we spend our first day in Kribi at the beach. We took a refreshing dive in the sea and after went for some freshly grilled fish at the seaside. Our evening meal existed of the most enormous scampi’s ever after which we were all very happy to finally get to bed after the long journey.

No matter how fun, most of our holidays wasn’t exactly the most spectacular to recount. Beaches, swimming and eating fresh fish filled most of the weekend.

New Year’s Eve however, was something to remember the following years. The evening started again with some tasty fresh fish at an atmospheric place along the beach. For the occasion, the food was accompanied by a generous amount of alcohol however. A good time was had by all, so good indeed that we almost forgot to count to the new year. We raised our glasses on the beach with some other Italian guys and promptly went for a midnight dive in the sea. It was already late when we finally decided to move to the city centre to go dancing in the bars. All the drunk tales, I’m keeping safely for myself, but it certainly was a good New Year’s Eve and by the time I reached my bed at 6 a.m., the sun was already rising.

The day after wasn’t nearly as much fun as the evening before, so to speak. All the partying and drinking had left its mark and most of my day I spend inside, recovering from the night before.

Monday the 2th of January, we decided to be very touristy for once and arranged some boats to take us along the river where we also stopped shortly to visit a pygmies’ village. After, we visited the Lobé falls, which are famous because they end directly in the sea. To end the day, we made a long beach stroll along the shore heading back to Kribi and in the evening, we went out for dinner a last time.

And just like that, our little holiday was almost over. The day after, we left in the early afternoon with a bus to Douala, ready to face that very long and tiring journey to Kumbo once more. To give myself a little breather, I decided to stay a night in Kumbo with Paula (the Mexican girl) before heading for Sabongari.

I was glad I took that decision, because all the bus rides had left me with a painful throat. By evening I started coughing and when I woke up on Thursday morning, I felt straight-out ill.

Luck was at my side, however, and by coincidence father Herman was in Kumbo as well and I could travel with him back to Sabongari. At least that meant being spared of hours being squashed together in a small car.

That was on Thursday. By now another week has passed. Most days I didn’t do all that much more than just sleeping. There was no fever and ultimately it was just a cold, but still I felt really bad for a few days. Coughing, pain in my lungs, no appetite, no energy whatsoever. A different climate can do strange things with your body, apparently.

The last few weeks, the CamePads project hasn’t really been moving much. Under normal circumstances, school should have opened again on the 9th of January, meaning we would have been back to work. But the strike keeps disturbing life here and all schools in the Northwest region remain closed for now.

Without student to work with, it will be a new challenge on how to adapt the project so we can continue. More on that in the next blog post.

Enjoy reading and until the next.

Join the discussion 7 Comments

Leave a Reply