This strike is not stopping us (16/01 – 7/02)

By 7th February 2017Mijn belevingen

Zoals ik in de vorige blog al had geschreven, werd het internet hier door de regering geblokkeerd. Behalve wat sms’jes en een belletje af en toe ben ik dus behoorlijk van de rest van de wereld afgesloten en ook het updaten van mijn blog wordt dus haast onmogelijk.

Voor heel even heb ik een internet connectie en dus maak ik er gebruik van om meteen een grote update te doen. Dit is misschien wel de laatste keer tijdens mijn verblijf in Kameroen dat ik een nieuw verhaal kan posten, dus voor een keertje krijg je niet enkel een verslag van de voorbije weken voorgeschoteld. Ik ga meteen ook mijn plannen voor de laatste weken voorleggen.

Dit wordt ook meteen een project update, want dat is al een heel eind geleden. Op persoonlijk vlak is er verder ook helemaal niet veel gebeurd, daar heeft de staking voor gezorgd.

Een ongewild lange Kerstvakantie en een school die zijn deuren dicht houdt, heeft er voor gezorgd dat ik even de weg wat kwijt was in het project. Ik had het gevoel dat er nog zo veel kon gebeuren om het project vooruit te krijgen, maar concreet had ik geen idee waar te beginnen.

Zonder studenten is het hier maar een lege boel om aan mijn project te werken. Ik had voor Kerst nog wat ideetjes verzameld om met de studenten aan de slag te gaan en proberen het taboe rond menstruatie en seksualiteit te doorbreken: praatgroepjes, een promofilmpje maken, samen een banner voor de CamePads maken,… Dit kan natuurlijk allemaal niet doorgaan. Ook het vervolg van het educatieve luik wordt opgeschort naar volgend academiejaar.

Het naaiatelier wordt wel opengesteld, al is dat slecht drie halve dagen per week. Bovendien werd van de situatie ook gebruik gemaakt om de volledige school te herschilderen. Zo zorgt de staking toch nog voor iets positiefs.

Dit betekende wel dat we de eerste week van de hervatte workshop in een klein lokaaltje vlogen en de naaimachines niet ter beschikking waren. Die week zouden de aanwezige studenten leren hoe ze tafelmatten en tasjes maken met parels. Leerkrachten zijn hier momenteel echter niet aanwezig en dus was het mijn taak om alles aan te leren en toezicht te houden. Een goeie afwisseling van mijn anders eentonige dagen, dat wel, maar voor het project betekende dat natuurlijk nog steeds geen vooruitgang.

IMG_1370

Donderdag (19/01) en vrijdag waren er geen workshops en bijna alle zusters waren voor verscheidene redenen niet in Sabongari. Het grootste deel van die dagen bracht ik daarom alleen door op mijn kamertje, veel andere opties zijn er momenteel niet.

Ik herpakte me en maakte nieuwe plannen, lijstjes met wat me nog te doen staat,… Ik kan dan wel niet met de studenten werken, maar ook op mijn eentje vallen er genoeg nuttige dingen te doen om het project vooruit te helpen.

Er was nog steeds geen logo gemaakt en er was ook nog niet goed nagedacht over hoe we de maandverbanden zouden verpakken. De pakketjes moeten ook enkele instructies bevatten om een goed gebruik te garanderen. Daarnaast wou ik ook een stappenplan voor het maken van de pads uitwerken, zodat nieuwe studenten of nieuwe scholen zelfstandig aan de slag kunnen.

IMG_1375

Heel wat tekenwerk dus. De laptop die ik hier bij me heb, heeft ook helemaal geen programma’s waarmee ik wat graphic design kan doen en dus zal het uiteindelijke logo en de manuals voorlopig ook allemaal met de hand worden uitgewerkt. Het werken hier vraagt dikwijls de nodige improvisatie.

Vrijdag namiddag had ik nog even een andere verstrooiing. Father Herman is gestart met het geven van koorlessen om jongeren wat bezig te houden. Ik nam met veel plezier ook deel en was aangenaam verrast van het resultaat. De liedjes, uiteraard allemaal kerkmuziek, werden systematisch in vier stemmen aangeleerd en al snel mocht het resultaat er zijn. Ik was wel zonder nadenken in een rij ingeschoven en was verondersteld de hoogste stem te zingen. Enorm hoog, maar wel een goeie oefening om mijn stembanden te smeren.

Ook in het weekend was het nogal een verlaten boel in het huis van de zusters en bij gebrek aan opties werkte ik ook op die dagen verder aan het project.

Maandag konden we na een grondige schoonmaak van het naaiatelier eindelijk terug wat praktisch werk doen voor het CamePads project. Ik wou eerst en vooral eens in detail bekijken hoe alle productiestappen werden gevolgd en waar er problemen waren. Op die manier kan ik mijn stappenplan verder uitwerken. Het was een hele goeie oefeningen en alle problemen kwamen duidelijk naar voren. Uiteindelijk werd ook duidelijk dat de afwerking met een zigzag naad niet zou werken. Het resultaat was niet netjes en pas nu kreeg ik te horen dat die naaimachine eigenlijk niet voor dit taakje was bestemd.

Het was dus zoeken naar een nieuwe methode en op woensdag deden we wat testen met het dichtnaaien en dan binnenste buiten keren van de pads. Met heel goeie resultaten! De maandveranden zien er nu heel netjes uit en met een heel tevreden gevoel konden we besluiten dat we eindelijk een finaal design voor de pads hadden.

IMG_1424

We herwerkten ook de tasjes voor het opbergen van de pads en voegden een knoop toe aan het binnenste vakje. En ook die resultaten waren dik in orde.

Het ziet er dus allemaal terug een stuk rooskleuriger uit. We zullen de CamePads uiteraard dit jaar niet meer kunnen verkopen binnen de school, maar met de goeie resultaten die we boekten, ben ik er zeker van dat we wel een oplage buiten school zullen kwijt geraken.

We beslisten verder ook welk logo we zouden gebruiken en hoe de verpakking er moet uit zien – allemaal heel basic ontwerpen die hier in Kameroen op kleine schaal mogelijk zijn – dus nu rest ons vooral nog de aankoop van materiaal om het finale product af te krijgen.

Daarna was het plan om op zondag 29/01 richting Nigeria te vertrekken om daar het materiaal aan te kopen aangezien dat waarschijnlijk een stuk goedkoper zal zijn. Daar gaan we naar één van de grootste markten van West-Afrika, een hele belefenis dus. Daarna zou ik eerst doorreizen naar Buea om Mount Cameroon te beklimmen met de Belgische studenten en er meteen ook de zusters te bezoeken om mijn reis uiteindelijk verder te zetten naar St. Rita College in Nkambe vooraleer terug te keren naar Sabongari .

Die datum werd eerst uitgesteld naar woensdag en daarna nog eens naar de zondag erna. Een beetje frustrerend aangezien ik de week ervoor zo hard had gewerkt om alles af te krijgen, maar zo’n dingen zijn nu eenmaal dagelijkse kost hier.

Ik had dus nog een extra weekje in sabongari en in het naaiatelier. Voor het project viel voorlopig niets meer te doen en dus haalde ik mijn Afrikaanse stofjes boven die ik hier heb gekocht en zette Pa en de studenten aan het werk. Aan de hand van foto’s en schetsen legde ik hen in detail uit wat ik juist wilde en 2 dagen later waren de stofjes veranderd in een tas en een zeer geslaagde combo van een rok en topje.

IMG_1449

Verder werkte ik nog wat verder met de parels en nam eigenlijk gewoon wat dagen vrijaf om gewoon te doen waar ik zin in had. Dat mag natuurlijk ook al eens.

Zondag (5/02) was het na heel wat repetities ook nog de eerste performance van het koor waar ik deel van uitmaak. Aangezien onze trip toch al was uitgesteld, zou ik eerst de mis nog meezingen en daarna konden we samen vertrekken richting Kumbo en daarna Nigeria. Tenminste, dat dacht ik toch. Donderdag en zaterdagochtend vertrok een deel van de zusters al naar Kumbo voor een meeting. En zaterdagmiddag vertrokken ook de laatste 2 zusters heel plots en werd ik voor het eerst aan mijn lot overgelaten in Sabongari.

Zondag na de misviering regelde ik dus maar zelf mijn vervoer en vertrok ik in mijn eentje zwaarbeladen richting Kumbo. Ik zal immers lang onderweg zijn en heb ook nog materiaal aan de zusters in Buea af te geven.

Vlak voor aankomst kreeg ik via telefoon te horen dat Sr. Caro misschien terug moest naar Sabongari en dat ik dus misschien voor niets meer dan 3 uur samengeperst in een stoffige auto had gezeten. In Kumbo aangekomen bleek die vrees gelukkig ongegrond, maar het bleek ook niet eenvoudig om onze trip naar Nigeria te plannen, deels omdat ik helemaal geen visa heb voor Nigeria, deels omdat er geen auto ter beschikking is.

Uiteindelijk vertrokken we dinsdagochtend (7/02). Maar door heel wat problemen, werd beslist dat ik toch niet mee kon wegens te veel risico’s. Jammer, want ik had die markt echt graag gezien. Dat zal dus voor een volgende reis nar Kameroen zijn. Terwijl we al onderweg waren maakten we nog snel nieuwe plannen en werd ik bij een priester in Bamenda gedropt om van daaruit naar Bafoussam te reizen en daar 2 dagen te spenderen. Want aangezien dat deel Franstalig is, heb ik hier eventjes wel internet ter beschikking om mijn blog up te daten. En ondertussen gaan de zusters dus alleen de inkopen doen in Nigeria.

Donderdagavond willen de Belgische studenten al vanuit Bamenda vertrekken om Mt. Cameroon te beklimmen. Als ik meeging naar Nigeria, kon het nog eens nipt worden of ik die dag al dan niet haalde, maar nu de plannen zijn gewijzigd, zou dat normaal geen probleem mogen zijn. Dan toch nog een beetje een geluk bij een ongeluk.

In de veronderstelling dat alles verder dus vlot verloopt en ik mee kan naar Buea, wacht me nog een druk programma. Na een kort bezoekje aan de zusters in Buea, ga ik voor een kleine 10 dagen naar Nkambe, waar de andere school zich bevindt waarmee we samenwerken. Het is de bedoeling dat ik hen grondig update over alles wat we in Sabongari hebben verwezenlijkt en dat ik ook hen aanleer hoe de maandverbanden worden gemaakt.

Wanneer ik eind februari terug in Sabongari zal aankomen, zit mijn avontuur er eigenlijk al bijna op. Er zullen mij dan nog 2 weken resten waar we hopelijk kunnen starten met de uiteindelijke productie van de CamePads. Zo krijg ik het eindproduct toch nog te zien voor ik terug naar België vertrek.

Gooi daarbij nog eens het afronden van alle onderdelen van het project, afscheid nemen, opruimen en inpakken,… en het beloven nog 2 drukke weken te worden.

De laatste weken zitten dus goed gevuld en voor ik het weet zal ik terug thuis staan. Nu volgen dus hoogstwaarschijnlijk nog 5 weekjes radiostilte vooraleer ik jullie de rest van mijn belevenissen kan vertellen, via deze blog of live.

Tot later.­­­

In the previous blog, I already told you that the government has blocked the internet in the Anglophone areas of Cameroon. Apart from the text messages I send from time to time and a few calls, I feel pretty closed off from the rest of the world and updating this blog has also become a true challenge.

Just for today, I did manage to get internet connection and I’m taking the opportunity to do an extensive update. This might very well be the last time during my stay in Cameroon that I’ll be able to post a new story and thus, for once, you’ll not only get a report of the past on-goings but I’ll share my plans for the remaining weeks as well.

This will also be a project update, since it’s been a long time since the last one. And anyway, there hasn’t been happening all that much on a personal level, to be honest. The strike can take the blame for that one.

For a while, an unwantedly long Christmas break and a continuously closed school, made me feel lost in the project. I felt like there was still so much to do to get this project moving, but I just didn’t know where to start.

Without the students to cheer up the place, my surroundings can feel a bit dead to be working on the project. Before Christmas, I had been thinking of some ways to involve students and try to get them over the taboo and shame of menstruation and sexuality: talking groups, making a promotional video, making some posters for the CamePads, … now I can just forget about all of that and the continuation of the educational part of the project will have to wait until next academic year.

At least, the sewing workshop has been opened again, even if it’s just for 3 morning a week. Furthermore, a closed school finally gave the sisters the opportunity to paint the school so at least some positive things have come from this strike.

The painting did cause the sewing workshop to be unavailable and we had to start our workshops in a small room without the sewing machines at our disposal. Instead, we wanted to learn students how to make tablemats and bags with beads. Because we’re lacking teachers at the moment, it was my responsibility to teach them how to work with the beads and keep an eye on them. A good distraction from otherwise monotone days, I admit, but it wasn’t helping me to move with the project.

On Thursday (19/01) and Friday, there were no workshops planned and most sisters were travelling for various reasons. Lacking in options, that meant that most of my days were spend on my own in my room.

I tried to get the grip back on things and made new plans, listed all that was still to be done, … Even if I cannot work with the students, there are still enough useful things I can do to get the project moving.

There still wasn’t a logo and we hadn’t been thinking about packaging. We would also need to include some instructions if we want to guarantee that the pads are used properly. I was also planning to make a guide on how to make the pads so that new students or school could get started on their own.

Lots of drawing ensued. The laptop I took with me doesn’t have the programs I need to do graphic design so for now, the logo and manuals will all be drawn by hand. Working hear often requires some improv.

Friday afternoon brought some other entertainment. Ft. Herman started a choir to keep the youth busy. Glad for the distractions, I joined the choir and was surprised with the good results. All songs, of course all church music, are thought in 4 parts and didn’t take too long before things started sounded to sound good. Without knowing, though, I took my seat with the people singing the highest part. I need to strain my voice a bit now, but at least, it’s good practice.

During the weekend, the convent was still kind of deserted so with nothing else to do, I continued working on the project.

On Monday, after some serious cleaning of the sewing workshop, we could finally resume the practical part of the CamePads project. The first thing I wanted to do was to see how well all the steps of production were going and if there were any problems. I did this to see how to construct my production manual. It was definitely a good exercise and we discovered a number of issues. It became very apparent that hemming with the zigzag machine was not going to give us good results and that the machine was not designed for that purpose.

We had to find a better way to make the pads and on Wednesday we tried a new method with very good results! The pads now look really neat and I’m happy to say we have our final design for the CamePads.

We also redesigned the wetbags a bit and added a button to the inside pocket. Those results were very good as well.

So, things are starting to look up again. Obviously, it will not be possible to sell the CamePads package to the students this academic year, but with the good results, I’m confident we’ll be able to sell a first batch outside school.

By now, we also decided on the logo to use and how the packaging should look – all very basic design fitting for low volume production in Cameroon- so now the most important thing is buying all our material.

We planned to travel to Nigeria on Sunday the 29th of January to buy all material since things are cheaper there. That market in Nigeria is one of the biggest of West-Africa so it would be a good experience. After that I want to travel to Buea to climb Mt. Cameroon with the other Belgian students and visit the convent there as well. And before getting back to Sabongari, I want to end my travels with a long visit to St. Rita College in Nkambe.

The date was postponed to Wednesday and then to the following Sunday. I admit it did frustrate me a bit since I had worked hard the week before to get everything finished, but that’s just the way things are here.

It left me with an extra week to spend in Sabongari and the sewing workshop. For now, all work for the project were finished so I gave Pa and the students the African fabrics I bought here and put them to work so they wouldn’t get bored. Using pictures and drawing, I explained in detail what I had in mind and 2 days later, the fabrics had turned into a shopping bag and a very nice skirt and top combo.

In the meantime, I also continued working on the beaded tablemats and bags and basically just took some days of to do some nice things for myself. From time to time, that’s definitely allowed.

Our first performance with the choir I joined was scheduled for Sunday the 5th of February. Since we had postponed our trip to Nigeria anyway, I was going to attend mass and sing before leaving to Kumbo and after, Nigeria. At least, that was what I thought we would do. Thursday and Saturday morning, some of the sisters had already left for Kumbo to attend a meeting and Saturday afternoon, the remaining sisters left as well, leaving me on my own in Sabongari for the first time.

So, Sunday after mass I had to arrange my own transport and laden with a heavy pack, I travelled to Kumbo. After all, I’ll be away for quit a long time and I’m carrying material for the sisters in Buea as well.

Just before reaching Kumbo, Sr. Caro called me to inform me that she might have to go back to Sabongari, making my 3 hours pressed together in a small and dusty car for nought. Luckily, my fear proved to be ungrounded once I arrived in kumbo, but it also became clear that arranging our trip to Nigeria was a lot harder than originally thought, partly because I don’t have the right visa, partly because finding a car is not easy.

Eventually, we left on Tuesday morning (7/02). But because of all the trouble we faced, it was decided that we were risking too much by trying to get me over the border, so I had to stay behind. I really wanted to see that market, so I was sad to hear this. I’ll have to go the next time I come to Cameroon. While on the road, we quickly made new plans and I was dropped with a priest in Bamenda. From Bamenda, I could travel to the Francophone Bafoussam to spend the next 2 days. At least, here I have internet access to update my blog. And in the meantime, the sisters will do the shopping on their own.

Thursday evening, the Belgian students want to leave from Bamenda to Buea to climb the mountain so it might have been a close call whether I could have joined them or not. But with our plans changed again, this shouldn’t be a problem. Anyway, this thought helped to brighten my mood again.

Assuming everything goes according plan from now on and I can go to Buea, I’ll have some busy weeks ahead of me. After a short stay with the sisters in Buea, I’m planning to go to Nkambe for 8 or 10 days, to the other school involved in the project. They need to be updated on all we have been doing in Sabongari and should learn how to make the pads.

By the time I’m back in Sabongari, my Cameroonian adventure will be coming to an end already. There will only be 2 more weeks left to start making the final CamePads packages so at least, I will have seen the result before going back to Belgium.

Add to that the time needed to finish all aspect of the project, saying my goodbyes to everyone, cleaning my room, packing,… and those 2 weeks will be over in no time.

So, I will have no time to be bored these last weeks and before I know it, I’ll be back home again. I’ll probably be without internet for the next 5 weeks so I’ll have to share the rest of my stories when I’m back home, through this blog or in person.

For now, bye.

Join the discussion 8 Comments

Leave a Reply